Milaan en Cortina d’Ampezzo vormen het decor voor het grootste podium in de wintersport. Van 6 tot en met 22 februari 2026 strijdt de wereldtop om de medailles tijdens de Olympische Winterspelen.
In aanloop naar en tijdens de Winterspelen gaan wij in onze serie Olympische Winterverhalen in gesprek met sprekers die zelf hebben gepresteerd op dit unieke podium. Zij blikken terug op hun ervaringen, delen de lessen die hen hebben gevormd en vertellen over de momenten die hen zijn bijgebleven, op én naast het sportveld.
Deze week spreken we met Edwin van Calker. Voormalig bobsleeër en piloot van het Nederlandse olympische team. Tijdens de Olympische Spelen van 2010 nam hij een ingrijpende beslissing: uit veiligheidsoverwegingen besloot hij met zijn team niet te starten in de viermansbob. Een keuze die hem destijds op felle kritiek kwam te staan, maar die hij tot op de dag van vandaag volledig onderschrijft.
Van atletiekbaan naar olympische droom
De olympische droom begon voor Edwin niet in de bobslee, maar op de atletiekbaan. Als junior werd hij meerdere keren Nederlands kampioen. Ook internationaal liet hij zich zien, met een vijfde plek op de tienkamp bij de wereldkampioenschappen voor junioren. Toch merkte hij, naarmate hij zich specialiseerde in het sprinten, dat hij internationaal nét tekortkwam.
“En bijna tegelijkertijd kreeg ik de vraag of ik wilde testen voor het bobsleeën,” vertelt hij. Wat begon als een experiment, bleek direct goed te passen. Zijn loopstijl leende zich perfect voor het aanduwen van de slee. Trainingskampen volgden en niet veel later ging hij mee naar de Olympische Spelen van Salt Lake City als reserve.
Daar sloeg de sport definitief toe. “Het bloed kroop waar het niet gaan kon. Ik werd nieuwsgierig naar wat er voorin gebeurde.” Kort na Salt Lake City besloot Edwin zelf piloot te worden. Een nieuwe missie was geboren.
Leren bouwen, leren verliezen
De weg richting Turijn 2006 was allesbehalve strak georganiseerd. “We hadden weinig geld en weinig middelen,” vertelt Edwin. Met eigen sponsoring werd een oude slee aangeschaft en ging het team vol voor de uitdaging. De start was sterk, maar ervaring en materiaal ontbraken. Ze kwamen net tekort voor kwalificatie voor de Spelen.
Die fase bleek achteraf uiterst leerzaam. “Hoe stel je een goed team samen? Maar ook: hoe houd je een team bij elkaar?” Na het mislopen van Turijn was één ding duidelijk: als ze doorgingen, dan volledig. “Volle bak richting Vancouver 2010.” Naarmate de kwaliteit groeide, nam ook de interne competitie toe. “Dat tilt het niveau omhoog, maar vraagt ook leiderschap.”
De doorbraak
Vanaf dat moment veranderde alles. Het team werd opgenomen bij NOC*NSF, sponsors sloten zich aan en samen met technische universiteiten werd gewerkt aan een eigen Nederlandse bobslee. In 2008 volgde een vierde plek in een wereldbekerwedstrijd in Königssee, nog met oud materiaal. Een jaar later kwam de echte doorbraak: een historische tweede plek in de wereldbeker.
“Vanaf dat moment veranderde mijn rol,” zegt Edwin. “Je bent niet alleen stuurman, je wordt ook leider en uithangbord.” De aanduwerspoel groeide, iedereen wilde een plek in de slee. “Dan moet je zorgen dat iedereen gemotiveerd blijft, zich gezien voelt en dat het doel glashelder is.” Wie niet mee kon in die focus, haakte vanzelf af. “Dat hoort erbij.”
De gevaarlijke olympische baan in Vancouver
De Spelen van Vancouver brachten hoge verwachtingen, maar ook zware omstandigheden. De Whistler-baan stond bekend als extreem snel en gevaarlijk. Een dag voor de opening van de Spelen kwam een Georgische rodelaar tijdens een training om het leven, een gebeurtenis die diepe indruk maakte op alle betrokkenen.
“Ik voelde mijn zelfvertrouwen per run afnemen,” vertelt Edwin. “Bovenin ging het nog, maar benedenin kreeg ik de slee niet meer onder controle.” Na meerdere crashes, een dertiende plaats in de tweemansbob en een groeiend gevoel van onzekerheid werd duidelijk dat het vertrouwen volledig was weggezakt.
“Ik kon de veiligheid van mezelf en mijn bemanning niet meer garanderen.” Edwin besloot niet te starten in de viermansbob. Een beslissing die leidde tot enorme druk, kritiek en onbegrip van buitenaf. Heel Nederland viel over hem heen. Toch is hij daar nog altijd helder over. “Met de kennis en het gevoel van toen zou ik exact dezelfde keuze maken.” Voor hem woog veiligheid zwaarder dan alles. “Ik vond het niet verantwoord om naar beneden te gaan.”
Blijven luisteren naar je gevoel
Die beslissing vormt tot op de dag van vandaag de kern van zijn verhaal. Niet als sportief falen, maar als leiderschap. “Blijf dicht bij jezelf. Als iets niet goed of niet veilig voelt, durf dan nee te zeggen.”
Die boodschap herkent hij sterk in het bedrijfsleven. “In veel organisaties staan veiligheid, productie en omzet voortdurend onder druk.” Juist dan is het essentieel dat mensen zich veilig genoeg voelen om hun stem te laten horen. “Een productie stilleggen kan geld kosten, maar zwijgen kan uiteindelijk veel meer kosten.” Voor Edwin begint leiderschap bij een veilige sociale omgeving. “Durf uit te spreken wat je voelt, zonder bang te zijn om afgerekend te worden.”
Vooruit kijken
Met trots volgt Edwin de nieuwe generatie Nederlandse bobsleeërs. “Er staat weer een mooi team. Ze kunnen richting een topachtklassering gaan.” Maar hij kijkt verder dan dat. “Deze Spelen zijn belangrijk om ervaring op te doen. Over vier jaar denk ik dat ze echt mee kunnen doen om serieuze resultaten.”
Wil je meer weten over Edwin van Calker als spreker? Bekijk zijn profiel hier.